Uludağ’da sınav kampı!
Futbolcular önemli müsabakalar öncesi kampa girerlerdi eskiden. Yine giriyorlar. Sonraları pek çok spor alanında kampa girmek moda oldu. Kamp deyince yaz kamplarını bilirdik evvel ezel! Kızılay gençlik kampı en bilineniydi. Sosyal hizmetler kampı, DSÄ° Kampı, Karayolları Kampı, havacı, karacılar, hukukçular kampı, doktorlar kampı diye birçok kurumsal dinlenme kampı deniz kenarlarını adeta parsellerdi. Bir de izcilik kampları vardı biz çocukken! 60’lı 70’li yılların batılılaÅŸma özentisi olan orman ve deniz kenarlarında izci kampları oluÅŸumları…
Kimin anası babası gönderirdi o kamplara bilmiyorum ama, biz o kamplara gönderilmeyenler; gidemediğimizden olsa gerek çok özenip ulaşılmaz görürdük. Okulun bahçesinden dışarı çıkamayan gariban yavrukurt izcilerdik işte!
“Biz gideriz ormana hey, uzup ip belimizde baltalar elimizde hey” diye ormanı talan etme zihniyetinin tohumlarının atıldığı o eski dönemlerde izcilik önemli bir üniforma giyme ayrıcalığıydı. Ä°pimiz, kasketimiz, düdüğümüzle, kahverengi çorap ve eldivenlerimizle hangimiz hava atmadık ki etrafımıza!
Kamp diyordum; kampların iÅŸlevi çağımızda çok deÄŸiÅŸti. Bir dershane 200 kiÅŸilik öğrencisi ve 40 kiÅŸilik eÄŸitimci kadrosuyla üniversite sınavları öncesi bir haftalık kampa sokuyor öğrencilerini. Ama ne kamp! UludaÄŸ’da beÅŸ yıldızlı bir otelde yiyip içip yatmalı, bol etüdlü, telefonun bile yasak olduÄŸu, kuralların ve diÄŸer her ÅŸeyin sınava endeksli tasarlandığı ultra bir daÄŸ kampı. Koçların, terapistlerin, öğretmenlerin önderliÄŸinde “sınava son hazırlık” kampı!
Benim yeğenim böyle bir kamp ile nihayetlenen bir sürecin parçası olarak giriyor sınava. Oysa ben, hâlâ çocukluğumda izcilik kamplarına gidememenin sanrılarındayım...
Çalışan, hak eden, üniversite okumaya gerçekten ihtiyacı olan bütün genç insanlara ve elbette Naz’a, Ege’ye, DoÄŸaç'a bol ÅŸanslar...
Kimin anası babası gönderirdi o kamplara bilmiyorum ama, biz o kamplara gönderilmeyenler; gidemediğimizden olsa gerek çok özenip ulaşılmaz görürdük. Okulun bahçesinden dışarı çıkamayan gariban yavrukurt izcilerdik işte!
“Biz gideriz ormana hey, uzup ip belimizde baltalar elimizde hey” diye ormanı talan etme zihniyetinin tohumlarının atıldığı o eski dönemlerde izcilik önemli bir üniforma giyme ayrıcalığıydı. Ä°pimiz, kasketimiz, düdüğümüzle, kahverengi çorap ve eldivenlerimizle hangimiz hava atmadık ki etrafımıza!
Kamp diyordum; kampların iÅŸlevi çağımızda çok deÄŸiÅŸti. Bir dershane 200 kiÅŸilik öğrencisi ve 40 kiÅŸilik eÄŸitimci kadrosuyla üniversite sınavları öncesi bir haftalık kampa sokuyor öğrencilerini. Ama ne kamp! UludaÄŸ’da beÅŸ yıldızlı bir otelde yiyip içip yatmalı, bol etüdlü, telefonun bile yasak olduÄŸu, kuralların ve diÄŸer her ÅŸeyin sınava endeksli tasarlandığı ultra bir daÄŸ kampı. Koçların, terapistlerin, öğretmenlerin önderliÄŸinde “sınava son hazırlık” kampı!
Benim yeğenim böyle bir kamp ile nihayetlenen bir sürecin parçası olarak giriyor sınava. Oysa ben, hâlâ çocukluğumda izcilik kamplarına gidememenin sanrılarındayım...
Çalışan, hak eden, üniversite okumaya gerçekten ihtiyacı olan bütün genç insanlara ve elbette Naz’a, Ege’ye, DoÄŸaç'a bol ÅŸanslar...
Aşçı Fok
Nurdan ÇAKIR TEZGİN
