Yandı gülüm keten helva! İki şişman insana hediye gelen ekmek makinası, kurda kuzu emanet etmek gibi bir şey!
Bana sorsanız hangi tattan yoksun kalmak istemezsin diye? Hemen ekmek peynir derim ve elbette zeytini de eklerim peşi sıra... Ekmek kutsal taam, onsuz bir hayatı kim düşleyebilir? Onu bu kadar severken yıllarca ağzıma koymadığım oldu. Bazen 3-4 yıl hiç tadına bile bakamadım, çekemedim kokusunu içime. Kokusu bile kilo aldırıyor mubareğin!
Fırınların önünden geçemedim, ekmek reyonlarına kafamı çevirdim, misafirim bile olsa sofraya koymayı unuttum ne uğruna; Elbette kilo almamak uğruna. Ne oldu sonuçta? İnsan bu kadar sevdiği temel besinden ne kadar uzak durabilir ki, yok kepekliydi, yok çavdardı, krik kraktı derken bir şekilde yine elin uzanıyor o doğuştan mayamız ekmeğe. Uğruna savaşlar çıkartılan "ekmek parası" diye metalaştırılan mayamız, hamur kömürümüz yumuşacık ekmeğimiz.
"Ekmek savaşları" diye bir başlık atıp yazmaya başlasam eminim sayfalara sığmaz, en iyisi topu Turgay'a atayım da bu kutsal konudan uzak durayım. Bizim evin hamur kömür işleriyle Turgay ilgilidir. Şişman olduğum için elimi hamura sürmezsem kilo da almam mı sanıyorum acaba farkında olmadan!?
Fotoğrafta görüldüğü üzere ilk ekmeğini pişirdi Turgay. Makinanın verdiği tarifleri deniyor, ilk yaptığı tam buğday unundandı, ikincisi üçte bir çavdar, kepek ve buğday karışımından. Şimdilik ara verdi. Sırada cevizlisi, haşhaşlısı, susamlı ve yağlı tohumlusu varmış, hele pişirilenler tüketilsin de...
Bu nazik ve oldukça ehemmiyetli hediye için Tülin Hanıma teşekkür ediyoruz.
